Ο νέος χρόνος ήρθε και δεν έχουμε πει ευχές ακόμη!
Μπορεί να μην έφτασα τον στόχο των 12 βιβλίων μέσα στο 2025 που έχω διαβάσει (μόλις 8 + ένα που δεν έχω ολοκληρώσει ακόμη), αλλά νομίζω ήταν από τις πιο ευχάριστες διαβαστερές χρονιές.Γιατί, διάβασα με το πάσο μου. Χωρίς deadlines. Χαλαρά που λέμε και στο χωριό μου! Και βιβλία που με γέμισαν! Ένα κι ένα ήταν όλα!
Γι' αυτό, εύχομαι για το 2026 να είναι το ίδιο απολαυστικό σε διάβασμα και με ακόμη περισσότερα βιβλία!
Εσάς ποιά βιβλία σας γέμισαν την χρονιά που έφυγε;;
Το έτος 2025 τελείωσε αναγνωστικά με την υπέροχη ιστορία του Fredrik Backman "Οι φίλοι μου"... και δεν θα μπορούσε να είχε τελειώσει καλύτερα! Έχω ξαναπεί στο παρελθόν πως ο Fredrik Backman είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Ό,τι κι αν έχω διαβάσει δεν με έχει απογοητεύσει, έτσι κι εδώ.
Ένας ύμνος στην φιλία που διαρκεί για πάντα. Ιστορίες ενηλικίωσης, πόνου και μια γλυκιά αναπόληση, με την μοναδική αφήγηση του Backman.
Εάν σε κάποια βιβλία υπογραμμίζεις ορισμένες αράδες, σε αυτό θα πρέπει να το υπογραμμίσεις όλο. Από τις πιο όμορφες, συγκινητικές ιστορίες που έχω διαβάσει και σίγουρα ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία. Τί γίνεται όταν διαβάζεις μια ιστορία, αλλά δεν θες να τελειώσει;
Πώς γίνεται μια ιστορία να είναι τόσο συγκινητική, τόσο γεμάτη πόνο, μα και τόσο αστεία ταυτόχρονα;
Τρεις μικροσκοπικές φιγούρες στην άκρη μιας προβλήτας, στη γωνία ενός από τους πιο διάσημους πίνακες του κόσμου. Οι περισσότεροι θεωρούν ότι είναι απλώς μια περίεργη απεικόνιση της θάλασσας. Η Λουίζα όμως, μια επίδοξη ζωγράφος, ξέρει ότι δεν ισχύει αυτό και είναι αποφασισμένη να ανακαλύψει τι κρύβεται πίσω από αυτές τις αινιγματικές φιγούρες.
Είκοσι πέντε χρόνια πριν, σε μια απόμακρη παραλιακή πόλη, μια παρέα εφήβων καταφεύγει σε μια εγκαταλειμμένη προβλήτα, μακριά από τις οικογένειες και τα σπίτια τους που τους πληγώνουν. Εκεί λένε αστεία, μοιράζονται μυστικά και κάνουν μικρές επαναστάσεις. Οι χαμένες αυτές ψυχές βρίσκουν η μία στην άλλη έναν λόγο να σηκώνονται κάθε πρωί, έναν λόγο να ονειρεύονται, έναν λόγο να αγαπάνε.
Από εκείνο το καλοκαίρι γεννιέται ένα έργο τέχνης, ένας πίνακας που θα καταλήξει απρόσμενα στα χέρια της δεκαοχτάχρονης Λουίζα, η οποία θα αποδυθεί σε ένα ταξίδι γεμάτο εκπλήξεις για να μάθει ποιος και γιατί τον ζωγράφισε. Όσο πλησιάζει τον τόπο γέννησης του πίνακα, τόσο την κυριεύει το άγχος για την αλήθεια. Και η Λουίζα θα είναι η απόδειξη ότι το ευτυχισμένο τέλος δεν παίρνει πάντα τη μορφή που προσδοκούμε σ’ αυτή τη συγκλονιστική μαρτυρία της αέναης δύναμης της φιλίας και της τέχνης.
Μια αξέχαστη, αστεία και ταυτόχρονα συγκινητική ιστορία.
Αναρτήσεις
0 Σχόλια