και δεν ξέρω γιατί διάλεξα πρωί πρωί να διαβάσω αυτό το βιβλίο ...Χρειάστηκαν και μερικά χαρτομάντηλα εκτός από καφέ, νερό, γυαλιά (λόγω στραβομάρας πλέον) για να το διαβάσω ...
Δεν ξέρω πως, αλλά ο Backman είναι σαν να άνοιξε το θολωμένο μυαλό ενός ανθρώπου που ξεχνά και να το κατέγραψε όσο πιο πιστά μπορούσε με λέξεις. Και με τις λέξεις κατάφερε να μας μεταφέρει το αίσθημα του να νιώθει κάποιος μετέωρος από τη μια σκέψη στην άλλη, από το ένα συναίσθημα στο άλλο, από την μια εικόνα στην άλλη, από το παρόν στο παρελθόν και τούμπαλιν.
Μια ωδή στην αγάπη για τους ανθρώπους που έχουμε ακόμα κοντά μας, αλλά το μυαλό τους ακολουθεί τον δικό του δρόμο.
Συγκινητικό, ανθρώπινο, μαγικό!
Η συλλογή με τις ιστορίες του μετράει 4 βιβλία στην βιβλιοθήκη μου.
Ο Νούα και ο παππούς του, καθισμένοι σε ένα παγκάκι μιας μικρής πλατείας, λένε αστεία και μοιράζονται την αγάπη τους για τα μαθηματικά και τη ζωή. Όλα είναι οικεία και παράξενα ταυτόχρονα, γιατί η «πλατεία» αυτή μικραίνει σιγά σιγά καθώς η μνήμη του παππού φθίνει. Η επαφή με τον εγγονό και τον γιο του και η αγάπη για τη γυναίκα του, που δεν είναι πια στη ζωή, βοηθούν τον παππού να παραμείνει στην «πλατεία» και να αγωνιστεί ενάντια στην άνοια.
Ένα μικρό αλλά πολύτιμο βιβλίο για τα γηρατειά, τις ακατανόητες ασθένειες του εγκεφάλου και τις δύσκολες στιγμές που ζούμε όταν αποχαιρετάμε έναν άνθρωπο ενώ είναι ακόμα ανάμεσά μας. Πιο πολύ όμως είναι ένα βιβλίο για την ικανότητα να γελάς δυνατά, να αγκαλιάζεις σφιχτά και να αντιλαμβάνεσαι την αξία ενός ωραίου μπαλονιού που ταξιδεύει προς τον ουρανό, όσο υπάρχει ακόμα χρόνος.
«Bαθιά συγκινητική, η νουβέλα του Μπάκμαν υμνεί τη χαρά της αληθινής σύνδεσης ακόμη και την ώρα του αποχαιρετισμού».
PEOPLE
«Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί ξανά και ξανά».
THE BOOK REPORTER
Αναρτήσεις
0 Σχόλια